Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

donderdag 16 maart 2017

Een tuin vól







Afgelopen zondag was het heerlijk lenteachtig weer. Natuurlijk wilde ik er wel 
even op uit, maar niet te lang, dus niet te ver weg. Van voorgaande jaren 
herinnerde ik me een rustig achterafplekje in het dorp, waar krokusjes bloeiden. 
Daar eerst maar eens kijken. En ja, daar stonden ze nu weer.






Al snel lag ik languit in het gras naast deze vrolijke bloemen.
Ze zwaaiden echter ook voortdurend heel vrolijk heen en weer;
de wind had hier nogal vrij spel.






Niet makkelijk, maar wel verrassende resultaten.






Terwijl ik daar zo bezig was, kwam uit de tuin ernaast de bewoner naar me toe.
Hij bleek jaren geleden hier wat zaad van deze wilde krokussen gestrooid te hebben.
Hij nodigde me uit om in zijn tuin te komen fotograferen, want "daar staat het vol met
krokussen, en je ligt er uit de wind."






Die uitnodiging nam ik graag aan. In zijn tuin keek ik mijn ogen uit.
Een bloemenfeest. Bomvol stond het er. Met verwilderde krokussen, 
maar ook nog veel sneeuwklokjes en al groepjes bloeiende narcissen 
(zie ook de openingsfoto).






Dat gaf me de gelegenheid om op de valreep ook nog wat 
macro's van sneeuwklokjes te maken.









 
  




 


Maar natuurlijk "stortte" ik me ook op de krokussen.






Tussen de zachtlila wilde krokussen stonden ook groepjes
"van het tuincentrum", die oogden steviger en waren intenser van kleur.




 






 Zo'n kleurexplosie kan me wel bekoren.











Nog een in zachtere tinten.



 


Bewonderenswaardig de expansiedrift of overlevingsdrang
van deze wilde krokussen. Ook buiten de tuin zoeken ze naar groeiplekken;
soms hebben ze maar een klein strookje nodig.



   



Tussen de stoeptegels staat ze in volle glorie mooi te wezen:
 





Er zijn fans van zachte tinten; er zijn fans van intense kleuren;
eigenlijk hou ik van allebei
(soms hangt het van mijn stemming af wat ik het mooist vind):














Jullie begrijpen dat ik volop heb genoten in deze bijzondere tuin.




 


zaterdag 18 februari 2017

Weer wit






Het vorige blog - met al m'n vierde serie winterbeelden -
sloot ik af met: volgende keer iets anders...

Niet verwachtende dat er zelfs HIER echt SNEEUW zou vallen.
In het weekend!! En zondag werkte het licht ook nog mee.
Dus bij deze deel 5 van "winter in de polder". 




Niet dat we nu fikse sneeuwvlokken zagen vallen;
je zag of voelde nauwelijks dat het sneeuwde.
"Motsneeuw" meldde het journaal - weer een nieuw begrip
geleerd deze winter. Maar het leverde wél een echte laag sneeuw. 




Zaterdag bleef het daarbij grauw, maar zondag ging het 
licht erbij aan. Een beetje zigzaggend door de polder
reed ik naar Lusthof De Haeck. 




Boombast met mos en sneeuw:





Tja, op het dunne laagje ijs was natuurlijk ook
sneeuw gevallen; dus dat werd bobbeltjesijs.




Een mooi varentakje lag op de sneeuw.
Was nog best lastig om dat goed in beeld te krijgen. 




Daarna zag ik een takje dat boven de sneeuw hing.
Dat was toch makkelijker.



Graspollen, die steken zo mooi af tegen het wit.



Vanaf de andere kant, met tegenlicht, vallen de 
kleine sneeuwbobbels beter op. Helaas is het gras daar
niet zo mooi groen meer.




Nog wat meer uitzoomen;
iets meer structuur in dit beeld?




Rietbundels met een laagje sneeuw.



Deze mosjes staken heel stoer boven de sneeuw uit: 






Tegen het eind van de middag brak de zon weer even door.






Dat gaf een mooie gloed over het bobbeltjesijs:










Later wilde de lucht ook nog meedoen.
(op de foto's wat fanatieker dan in het echt.)







De titel "weer wit" slaat alleen op de winterse omstandigheden;
niet op het vernieuwde uiterlijk van dit blog.
Dat was nog niet eerder wit - ik moet er zelf ook nog aan wennen.




Dank voor jullie leuke reacties op het vorige blog "Stekeltjes".




zondag 5 februari 2017

Stekeltjes






Woensdag 18 januari zag de wereld er nog weer eens anders uit.
't Was nogal mistig, maar wat zat er nu op de beplanting? 
Puntige stekels ijs. 
Inmiddels weet ik dat dit "ruige rijp" genoemd wordt
en nogal zeldzaam is. Het komt voor als er heel veel vocht 
in de lucht zit en het vervolgens behoorlijk gaat vriezen.




Deze stekels bleven me enorm fascineren en halverwege
de dag had ik de gelegenheid om even de tuin in te duiken.
Het licht was gaandeweg ook een stuk beter geworden.

Na bovenstaande foto's kwam ik weer bij de hortensia's terecht;
nu wel een andere soort.



Dit is er een op stam en heeft pluimvormige bloemen.




Drie keer hetzelfde takje met dat ene bloemetje.
Toch 3x verschillend en ik vond ze alle drie wel wat hebben:







 



En deze van de andere kant; misschien ook wel hetzelfde takje.
Maar nu wel een heel andere sfeer.





Later naar de voortuin.
Toch heel ander (meer) licht daar.






De blaadjes daar hangen ook vol met stekels.











Om deze ijzige blogjes zonnig te besluiten, 
maak ik een uitstapje naar de tuin van de buurvrouw.
Zij heeft een struik die 's winters bloeit met talloze
vrolijk gele bloemen. Het is een mahoniestruik, 
maar die heeft niets te maken met mahoniebomen.









Zo heb ik deze winter toch heel wat ijs op de foto kunnen zetten.

Volgend blog weer eens iets anders.




Dank voor jullie reacties op het voorgaande blog: IJs en de hortensia.