Kijken en nog eens kijken - dat doe je als je met een camera op stap bent.
Ik verwonder me steeds meer over wat er in de natuur te zien is en probeer dat zo mooi mogelijk vast te leggen.
Leuk dat je mee wil kijken op dit fotoblog - ik hoop dat je er plezier aan beleeft.

Klik op een afbeelding om de foto's in de lightbox te zien - groter en beter van kwaliteit.

zaterdag 11 november 2017

Suikerbossies






Suikerbossie heten de protea's in het Afrikaans.
In het verleden werd de zoetigheid uit de bloemen gebruikt om er siroop van te maken.
Dat smaakte blijkbaar prima (tja, suikervogels komen er ook graag op af);
 bovendien zijn de bloemen mooi en fleurig, zo werd suikerbossie ook 
een bijnaam voor leuke, mooie meisjes.

Want Stef Bos heeft het in "Suikerbossie, 'k wil jou hê..." natuurlijk niet over een bloemetje. 




Er zijn veel soorten; het zijn stevige, hoge planten of struiken.
De bladeren hebben verschillende vormen, maar zijn allemaal dik en leerachtig, 
net als vetplanten, zodat zij vocht goed vast kunnen houden.
De bloemen zijn knotsgroot:  ik schat tot zeker zo'n 10 cm doorsnede.
En in kleuren om héél vrolijk van te worden.




Ze hebben ook een gigantische historie, want: bloeiden hier al in de tijd van Gondwana, 
het zuidelijke oercontinent. De meeste soorten zijn endemisch in de Kaapstreek.
Verwante soorten zijn gevonden op de andere zuidelijke continenten.
Inmiddels worden ze op veel plaatsen gekweekt; ze hebben dan wel 
een subtropisch klimaat nodig.




Linneaus heeft ze met de naam Protea vernoemd naar de Griekse god Proteus,
die zich in allerlei verschillende gedaanten kon veranderen. Zeer toepasselijk;
deze bloemen laten steeds op een andere manier hun schoonheid zien.




De staart van deze suikervogel vind ik wel mooi passen
bij de vorm van de bloemen:




Hier is die staart van mijnheer suikervogel nog eens te zien:



Mevrouw suikervogel (zonder zo'n staart) wist me te verrassen,
toen ik bezig was de bloemen te fotograferen.



Zo dichtbij, dat de snavel niet meer te zien is. Het was direct klikken,
even achteruit kon niet zo snel.
Op de volgende foto rekt ze zich uit; daar valt dan ook een stukje snavel weg.
 Door het gevoel van contact vind ik deze foto's toch leuk genoeg om te laten zien.




De ontzettend mooie sunbird kwam enkele keren terug;
daar wil ik graag meerdere foto's van laten zien.

En verder zonder commentaar: suikerbossies,
iets meer of iets minder close-up. Geniet van dit oeroude kleurenfeest.






























































 





De foto's zijn gemaakt op beide dagen dat we in Kirstenbosch waren
én in de tuin van de lodge waar we logeerden.









zaterdag 4 november 2017

Na de regenbui






De tweede keer dat een bezoek aan  Kirstenbosch op ons programma stond, 
begon de dag donker en grauw met een fikse regenbui.
Dus rustig ontbijten en wat later op pad. Bij ankomst werd het al wat lichter
en stopte de regen. In Kirstenbosch heerste een andere sfeer.
Het bleef nog lang vochtig - mist in plaats van bergen op de achtergrond.






De boom met nijlganzen ziet er zo ook wat mysterieuzer uit.






De druppels bleven nog lang hangen.
Fascinerend vond ik het licht door de druppels in het riet.















Tot het fynbos, de bijzondere flora van de Kaap, horen ook veel planten
van de heidefamilie - Ericaceae. Natuurlijk zijn die ook in Kirstenbosch
te vinden. Deze fijnere struiken bleven nog lang vochtig.












Ook aronskelken groeien in het fynbos.


 


Dit fijne spul vond ik betoverend met het licht door de vele druppels.




Nog wat meer ingezoomd:





Het was inmiddels al middag; de zon kwam er steeds beter door.




Een knop van een "Mandela's Gold" paradijsvogelbloem


 


Een bewerking van nog zo'n knop, foto-art:


 


Het volgende blog is helemaal voor de suikerbossies.


 
 







woensdag 25 oktober 2017

Hippoclash





De tweede week van onze reis verbleven we voornamelijk
in het Krugerpark. Deze ochtend reden we direct naar een kijkhut,
niet ver van onze lodge vandaan, zodat we er kort na zonsopgang waren. 

 De serene stilte van een beginnende dag. 
Hier en daar wat "knorrende" hippogeluidjes, die horen zo echt bij Afrika.




 Al snel was er één, die zijn grote bek liet zien.




 En een andere, die een waterwolk opspoot.




 Niet veel later begon het echte gedonder.




 Twee knallen serieus tegen elkaar.
Maar van links komt een derde wel erg dichtbij.







 Dan is het plots twee tegen één;
de rechter maakt zich uit de voeten.




 Even inzoomen op zo'n gevaarlijke bek.
(nou ja, croppen dus)




 Hij rent het land op.
Het zijn logge beesten, maar niet te geloven hoe snel die kunnen rennen. 




 De andere twee erachteraan.




 Geen idee, wie van de drie er dan als eerste weer terugkomt.




 Maar de vaart zit er nog goed in, dus dat geeft een leuke splash.




 Zo ook bij nummer twee.




 Als nummer drie tevoorschijn komt, zwemmen de andere twee 
broederlijk naast elkaar langs (??)